Kdo se je poročil s Francis II, Holy Roman Emperor?

Francis II and I (German: Franz II; 12 February 1768 – 2 March 1835) was the last Holy Roman Emperor as Francis II from 1792 to 1806, and the first Emperor of Austria as Francis I from 1804 to 1835. He was also King of Germany, Hungary, Croatia and Bohemia, and served as the first president of the German Confederation following its establishment in 1815.

The eldest son of future Emperor Leopold II and Maria Luisa of Spain, Francis was born in Florence, where his father ruled as Grand Duke of Tuscany. Leopold became Holy Roman Emperor in 1790 but died two years later, and Francis succeeded him. His empire immediately became embroiled in the French Revolutionary Wars, the first of which ended in Austrian defeat and the loss of the left bank of the Rhine to France. After another French victory in the War of the Second Coalition, Napoleon crowned himself Emperor of the French. In response, Francis assumed the title of Emperor of Austria. He continued his leading role as Napoleon's adversary in the Napoleonic Wars, and suffered successive defeats that greatly weakened Austria as a European power. In 1806, after Napoleon created the Confederation of the Rhine, Francis abdicated as Holy Roman Emperor, which in effect marked the dissolution of the Holy Roman Empire. Following the defeat of the Fifth Coalition, Francis ceded more territory to France and was forced to wed his daughter Marie Louise to Napoleon.

In 1813, Francis turned against Napoleon and finally defeated him in the War of the Sixth Coalition, forcing the French emperor to abdicate. Austria took part as a leading member of the Holy Alliance at the Congress of Vienna, which was largely dominated by Francis's chancellor Klemens von Metternich, culminating in a new European order and the restoration of most of Francis's ancient dominions. Due to the establishment of the Concert of Europe, which resisted popular nationalist and liberal tendencies, Francis was viewed as a reactionary later in his reign. Francis died in 1835 at the age of 67 and was succeeded by his son, Ferdinand I.

Elisabeth of Württemberg (Elisabeth Wilhelmine Luise; 21 April 1767 – 18 February 1790) was a duchess of Württemberg by birth and an archduchess of Austria by her marriage to Archduke Francis of Austria.

Maria Theresa of Naples and Sicily (6 June 1772 – 13 April 1807) was the first Empress of Austria and last Holy Roman Empress as the spouse of Francis II. She was born a Princess of Naples as the eldest daughter of King Ferdinand I of the Two Sicilies and Queen Maria Carolina.

Maria Ludovika Beatrix of Austria-Este (14 December 1787 – 7 April 1816), also known as Maria Ludovika of Modena, was Empress of Austria as the third wife of Emperor Francis I from their marriage on 6 January 1808 until her death in 1816. She was the daughter of Archduke Ferdinand of Austria-Este (1754–1806) and Maria Beatrice Ricciarda d'Este (1750–1829). She was a member of the House of Austria-Este, a branch of the House of Habsburg-Lorraine.

Carolina Charlotte Augusta van Beieren (Mannheim, 8 februari 1792 — Wenen, 9 februari 1873) was het vierde kind uit het eerste huwelijk van de Beierse koning Maximiliaan I met Augusta Wilhelmina van Hessen-Darmstadt. Haar oudere broer was de latere koning Lodewijk I.

Toen Charlotte Auguste vier jaar oud was, overleed haar moeder. Vrij kort daarna hertrouwde haar vader met Caroline, markgravin van Baden. Zij kreeg een goede, nadrukkelijk katholieke opvoeding. Om te ontkomen aan een verbinding met het huis Bonaparte verbond de zestienjarige prinses zich op 8 juni 1808 met de elf jaar oudere kroonprins van Württemberg, Willem. De prinses behield haar katholieke geloof. Het huwelijk bleek een volslagen mislukking. In de acht jaar dat het duurde was de echtgenoot vaak afwezig, op reis (vaak naar Kassel, waar hij een relatie had met een mooie hofdame van zijn zuster Catharina) of in een oorlog. Charlotte woonde intussen in Stuttgart, waar ze gewaardeerd werd door haar schoonouders. In 1814 verzocht het paar om ontbinding van het huwelijk vanwege wederkerige weerzin en omdat het niet geconsummeerd zou zijn. Een door koning Frederik benoemd huwelijksgerecht verklaarde het huwelijk ondanks verzet op 23 augustus 1814 ongeldig. Het argument dat het huwelijk om politieke redenen was gesloten en dus zonder instemming van de betrokkenen, werd door koning Frederik nadrukkelijk van de hand gewezen. De aansluitende procedure bij de Sacra Rota legde de schuld enkel neer bij de kroonprins, die een intiem samenzijn met het door hem als onaantrekkelijk beschouwde meisje had vermeden en vanaf het begin een schijnhuwelijk had gevoerd om persoonlijk vrij te zijn. Willem I van Württemberg hertrouwde met Catharina Paulowna van Rusland en werd bij haar de vader van Sophie van Württemberg. Op aanwijzing van koning Frederik kreeg Charlotte tot een nieuw huwelijk een jaarpensioen van 40.000 gulden.

Op 18 oktober 1816 trouwde de prinses de twee keer zo oude Oostenrijkse keizer Frans I/II, die reeds drie keer weduwnaar was geworden. Als teken van een nieuw begin voerde de prinses voortaan de Duitse naam Caroline. Zij was een goede stiefmoeder voor de kinderen uit de eerdere huwelijken van de keizer en ze vergrootte door haar huismoederlijk optreden de populariteit van het Weense hof. Het harmonische huwelijk bleef kinderloos. Keizerin Caroline zette zich in voor tal van liefdadigheidsprojecten en bleef, ook na de dood van haar man in 1835, als keizerin-weduwe een representante van het keizerlijk huis. Ze kreeg de bijnaam "moeder van de armen".